Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2019

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ 1944

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΤΟΥ 1944
Σπάνιες έγχρωμες φωτογραφίες
από τον επίσημο εορτασμό στην Αθήνα
(18 Οκτωβρίου 1944)



























Τετάρτη, 29 Μαΐου 2019

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ
ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ARISTON BOOKS ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ
"Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
(1939-1944)"


Ο Άρθουρ Ζάιτς, ο συγγραφέας του βιβλίου αυτού, ήταν ο Γερμανός αρχικατάσκοπος που έδρασε στα χρόνια εκείνα στην Ελλάδα, καλυμμένος με την ιδιότητα του διπλωματικού υπαλλήλου. Στην αποκαλυπτική αφήγησή του δίνει λεπτομέρειες για τη δράση του στην Αθήνα από τις παραμονές της έναρξης του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου μέχρι το τέλος της Κατοχής. Τα ονόματα και οι κινήσεις των Ελλήνων και Γερμανών (ακόμα και Άγγλων!) που υπήρξαν συνεργάτες του, ως δολιοφθορείς ή συλλέγοντας κρίσιμες πληροφορίες και διεισδύοντας αθόρυβα. Με ποιους τρόπους οργανώθηκε και λειτούργησε στην Ελλάδα η Άμπβερ, η κατασκοπευτική οργάνωση του θρυλικού ναυάρχου Κανάρη, στα χρόνια αυτά. Πλούσιο φωτογραφικό υλικό, ανάμεσά του πολλές ανέκδοτες φωτογραφίες.

Συγγραφέας: Άρθουρ Ζάιτς
Εισαγωγή-επιμέλεια: Δημοσθένης Κούκουνας
Τίτλος: Η γερμανική κατασκοπεία στην Ελλάδα (1939-1944)
Σχήμα 14Χ21, σελίδες 400, τιμή 22 €
ISBN 978-2-940603-66-4

https://aristonbooks.ch/products/arthur-zaits-i-germaniki-kataskopeia-stin-ellada-1939-1944

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2019

Εφημερίδα "Εστία" 13.4.2019


ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ-ΜΕΡΤΕΝ

Ὁ ἔρως μέ τήν Ρωσσίδα καλλονή – Τό νέο βιβλίο τοῦ Δημοσθένη Κούκουνα

ΗΤΑΝ ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς συνεργάτης τῶν Γερμανῶν στήν Κατοχή; Εἶχε ποτέ ἀνάμειξη σέ διώξεις Ἑβραίων τήν ἴδια περίοδο; Ἤ μήπως ἡ φημολογία πού ἀναπτύσσεται χρόνια τώρα καί θεωρεῖ ἐκείνην τήν περίοδο τοῦ πολιτικοῦ βίου του ὡς σκοτεινή, ἐν τέλει διεκινήθη ἀπό πολιτικούς ἀντιπάλους του πού ἤθελαν νά βλάψουν τό πολιτικό ἄστρο του; Τό νέο βιβλίο τοῦ ἱστορικοῦ Δημοσθένους Κούκουνα ἀνατέμνει ἐπί τῆ βάσει τῶν πηγῶν τήν περίφημη ὑπόθεση Μέρτεν, μέσω τῆς ὁποίας ἔγινε ἀπόπειρα νά σφραγισθεῖ μέ κηλῖδα ἡ πορεία τοῦ μεγάλου Μακεδόνος πολιτικοῦ, καί δίδει ξεκάθαρες ἀπαντήσεις στά καυτά ἐρωτήματα πού ἀπασχολοῦν τήν ἱστορία.
Εἰδικός συνεργάτης τῆς «Ἑστίας» διάβασε μέ προσοχή τό ὀγκῶδες καί πλούσιο σέ νέα στοιχεῖα βιβλίο τοῦ κ. Κούκουνα καί ἐξήγαγε τά συμπεράσματά του. Τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ καί μέ τό ὁποῖο παρουσιάζεται ἀναλυτικῶς τό βιβλίο Κούκουνα γιά τόν Γερμανό ἀξιωματικό τῶν κατοχικῶν δυνάμεων Μέρτεν, ὁ ὁποῖος κατηγορήθηκε γιά ἐγκλήματα πολέμου, εἶναι, θεωροῦμε, ἀρκούντως διαφωτιστικό:
Στό βιβλίο του ὁ Δημοσθένης Κούκουνας ἐπιχειρεῖ μία συνολική διερεύνηση τῆς ὑποθέσεως Μέρτεν καί τῆς ἐμπλοκῆς τοῦ Κ. Καραμανλῆ, ἔχοντας συγκεντρώσει στοιχεῖα καί πηγές περισσότερο ἤ ὀλιγώτερο γνωστές καί ἀναδεικνύοντάς τες μέ τρόπο ἀρκετά ἀντικειμενικό.
Στό Α΄ Μέρος, ἀφοῦ ἀναλύει τήν δράση τοῦ Μάξ Μέρτεν στήν κατοχική Θεσσαλονίκη, ἀναφέρεται στόν βίο τοῦ Καραμανλῆ κατά τήν περίοδο τῆς Κατοχῆς, ὑπογραμμίζοντας τήν σχέση του μέ Ρωσσίδα καλλονή τῆς ἐποχῆς, τήν Λίλη Μάκ. Γιά τήν συγκεκριμένη ὑπάρχει πληροφοριακό δελτίο τῶν συμμαχικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ 1946, ὅτι εἶχε διατελέσει πράκτωρ τῆς Γκεστάπο. Μάλιστα, τόν Μάιο τοῦ 1946 ἡ Λίλη Μάκ ἐδικάσθη ἀπό τό Εἰδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων, τό ὁποῖο τήν ἀπήλλαξε λόγω ἀμφιβολιῶν. Δέν προκύπτει, ὅμως, ἀπό καμμία ἄλλη ἀναφορά ὅτι ὁ Κ. Καραμανλῆς, πέραν τῆς αἰσθηματικῆς σχέσεώς τους, τήν ὁποία ἔχει ἐπιβεβαιώσει καί ὁ Μ. Χατζιδάκις, ὑπῆρξε συνεργάτης τῶν Γερμανῶν μέσω αὐτῆς τῆς διασυνδέσεως μέ τήν Λίλη Μάκ (σελ. 179-181).
Ἐπίσης, ὁ συγγραφεύς παραθέτει ἔγγραφο τῆς CIA, τῆς 16ης Σεπτεμβρίου 1962, τό ὁποῖο ἔχει διακινηθεῖ καί στό διαδίκτυο τά τελευταῖα 2-3 χρόνια, μετά τόν ἀποχαρακτηρισμό του, καί τό ὁποῖο συνδέει τόν Καραμανλῆ μέ τίς διώξεις τῶν Ἑβραίων ἐπί Κατοχῆς. Οὐσιαστικά, ἀναπαράγει τήν πληροφορία πού εἶχε δώσει ὁ Σύμβουλος τῆς Ἑλληνικῆς Πρεσβείας στό Ἰσραήλ Ἰωάννης Μοσχόπουλος, ὅτι τό ὄνομα τοῦ τότε Πρωθυπουργοῦ περιελαμβάνετο σέ ἕναν πίνακα πρακτόρων τῶν γερμανικῶν Ἀρχῶν, ὁ ὁποῖος εἶχε κατατεθεῖ στήν δίκη τοῦ Ἄιχμαν. Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ συγγραφεύς, «ἡ χρησιμοποίηση τοῦ ὀνόματος τοῦ Κων. Καραμανλῆ ὀφειλόταν σέ παρασκηνιακές ἐνέργειες ἀντιπολιτευόμενων κύκλων, πού ἄντλησαν τό στοιχεῖο αὐτό ἀπό ἕνα κατάλογο Ἑλλήνων πρακτόρων πού εἶχαν μισθώσει οἱ Γερμανοί ἐπί Κατοχῆς». Σύμφωνα μέ τό βιβλίο, τά στοιχεῖα αὐτά εἶναι ἐντελῶς ἀναξιόπιστα, ὅπως καί ὁ ἴδιος ὁ Μοσχόπουλος, ὁ ὁποῖος στίς 21 Ἀπριλίου 1967 εἶχε προταθεῖ ἀπό τούς πραξικοπηματίες γιά ὑπουργός Ἐξωτερικῶν (σελ. 181-184).
Ἰδιαίτερης σημασίας εἶναι τό ἑπόμενο κεφάλαιο πού ἀναφέρεται στήν σκευωρία, ἡ ὁποία ἐπιχειρήθηκε νά στηθεῖ ἐκ νέου ἀπό τήν ἀντιπολίτευση, ἐν ὄψει τῶν ἐκλογῶν τοῦ Νοεμβρίου 1963, σέ μία προσπάθεια νά πληγεῖ προεκλογικῶς ὁ Κων. Καραμανλῆς. Ὁ συγγραφεύς στηριζόμενος στίς ἀποκαλύψεις τῶν ἐφημερίδων τοῦ συγκροτήματος Μπότση (Ἀπογευματινή, Ἀκρόπολις) ξετυλίγει τό κουβάρι τῶν παρασκηνιακῶν ἐνεργειῶν στίς ὁποῖες προέβησαν στελέχη τῆς Ἑνώσεως Κέντρου, σέ συνεργασία μέ τόν δημοσιογράφο Βάσο Μαθιόπουλο, γιά νά ἀνακινήσουν τό σκάνδαλο Μέρτεν μέ νέες –ὑποτίθεται ἀξιόπιστες καί ἀποκαλυπτικές– μαρτυρίες. Στό βιβλίο παρατίθενται τά σχετικά δημοσιεύματα καί ἡ σχετική ἀλληλογραφία, καί τεκμηριώνεται πειστικῶς ἡ προσπάθεια δημιουργίας μίας νέας πλεκτάνης εἰς βάρος τοῦ Κ. Καραμανλῆ (σελ. 184-217). Ἰδιαίτερης ἀξίας θεωρῶ ὅτι εἶναι ἡ ἐπιβεβαίωσις τῆς σκευωρίας ἀπό τόν δημοσιογράφο Γ. Βουκελᾶτο, τόν ὁποῖο εἶχε προσπαθήσει νά ἐμπλέξει ὁ Β. Μαθιόπουλος (σελ. 192, 211-212).
Στό Β΄ Μέρος τοῦ βιβλίου ὁ συγγραφεύς παραθέτει κατά βάσιν τά πρακτικά τῆς δίκης, μετά ἕνα σύντομο ἱστορικό τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ Μέρτεν στήν Ἑλλάδα. Ἀναφέρει ὅτι ἡ ἑλληνική κυβέρνησις ἐπιθυμοῦσε νά «περάσει» ὅσο ἐγίνετο πιό ἀνώδυνα αὐτό τό ζήτημα, γιά τό ὁποῖο ἐνδιαφέρθηκε ἰδίως ἡ δυτικογερμανική κυβέρνησις, σέ μιά ἐποχή ἐντατικῶν διμερῶν διαπραγματεύσεων γιά τήν σύναψη διμερῶν οἰκονομικῆς φύσεως συμφωνιῶν (σελ. 229).
Στό Γ΄ Μέρος ἀναφέρεται ἐκτενῶς στό πολιτικό σκέλος τῆς ὑποθέσεως. Ἀναφέρει, καί ὀρθά, τί ἴσχυε νομοθετικῶς γιά τήν δίωξη τῶν ἐγκληματιῶν πολέμου, ἀπό τό 1952 πού εἶχε νομοθετηθεῖ μέ ὑπογραφή Σ. Βενιζέλου ἡ παῦσις τῆς διώξεως, μέχρι τό 1958 (σελ. 375-378). Ἀκολουθεῖ ἡ ἐπιχειρηματολογία τῆς γερμανικῆς κυβερνήσεως καί ἡ πίεσις πού ἠσκήθη στήν ἑλληνική, μέ τόν συγγραφέα νά ἀναζητεῖ τούς λόγους γιά τούς ὁποίους ἡ ἑλληνική κυβέρνησις ἐχειρίσθη μέ αὐτόν τόν τρόπο τήν ὑπόθεση. Μεταξύ τῶν ἐνδεχομένων ἦταν καί ἡ ἀξιοποίησις τῆς ὑποθέσεως, ἀπό κοινοῦ μέ τό ζήτημα τῶν ἐπανορθώσεων καί ἀποζημιώσεων, ὡς διαπραγματευτικοῦ ἐργαλείου γιά τήν σύναψη τῶν οἰκονομικῶν συμφωνιῶν καί τήν προώθηση τῆς συνδέσεως μέ τήν ΕΟΚ (σελ. 398). Πρόκειται γιά μία ἐκδοχή, πού σύμφωνα μέ τό ἔγκυρο βιβλίο τῆς Κατερίνας Κράλοβα Στή σκιά τῆς Κατοχῆς (Ἀλεξάνδρεια, 2013) εἶναι πολύ ἰσχυρή, βάσει τῶν ἀρχείων τῆς Ὁμοσπονδιακῆς Κυβερνήσεως. Ἀπό τήν ἄλλη, ὅπως ἀναφέρει ὁ συγγραφεύς, ὑπῆρχε καί ἡ πίεσις τῆς ἑβραϊκῆς κοινότητος, τήν ὁποία ἡ κυβέρνησις ἦταν ὑποχρεωμένη νά λάβει ὑπ’ ὄψιν της (σελ. 399-402). Ἐν συνεχεία, παρατίθενται αὐτούσιες στό βιβλίο οἱ συνεντεύξεις-ἀποκαλύψεις τοῦ Μέρτεν στήν «Ἠχώ» τοῦ Ἁμβούργου καί τό γνωστό δημοσίευμα τοῦ «Σπῆγκελ» (Σεπτέμβριος 1960). Ὁ συγγραφεύς ἀναφέρει ὅτι ἐπρόκειτο γιά συκοφαντική ἐκστρατεία καί συνδέει τίς «ἀποκαλύψεις» τοῦ Μέρτεν μέ τήν δίκη πού εἶχε ἐγείρει ἐναντίον τοῦ προκατόχου του στήν Θεσσαλονίκη τό 1942 (σελ. 429-430).
Ὁ συγγραφεύς ἀναφέρει τήν συνέχιση τῶν ἀπειλῶν ἀπό τήν πλευρά Μέρτεν, διά τῆς συνεργείας τοῦ Β. Μαθιόπουλου (σελ. 442). Τό βιβλίο συνεχίζεται μέ ἕνα ἐνδιαφέρον κομμάτι γιά τίς ἀπειλές Μέρτεν μέσω τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἄλμπουμ μέ φωτογραφίες τοῦ ἰδίου μέ τόν Καραμανλῆ καί τό ζεῦγος Μακρῆ. Ὁ συγγραφεύς παραθέτει τίς ἑκατέρωθεν μαρτυρίες καί τίς κυβερνητικές ἐνέργειες, γιά νά καταλήξει στό συμπέρασμα ὅτι μᾶλλον ἐπρόκειτο γιά πυροτέχνημα, χωρίς ὅμως νά εἴμεθα εἰς θέσιν νά ἐπιβεβαιώσουμε τό ἀληθές ἤ ὄχι τῶν ἰσχυρισμῶν του (σελ. 463-470). Ἀκολουθεῖ ἕνα ἐπίσης ἐνδιαφέρον κεφάλαιο γιά τήν δικομανία τοῦ Μέρτεν καί τό γεγονός ὅτι ἡ καταδίκη του ἐν Ἑλλάδι τόν εἶχε στοιχειώσει, μέ συνέπεια νά καταδιώξει νομικῶς ὅσους θεωροῦσε –στήν Ἑλλάδα καί τήν Γερμανία– ὅτι ἐνεπλέκοντο στήν δίωξή του (σελ. 470-480). Ἀκολουθεῖ μία ἐμπεριστατωμένη ἀνάλυσις τῆς περιπτώσεως τοῦ πρέσβυ τῆς Ἑλλάδος στήν Βόννη κατά τήν ταραχώδη αὐτήν περίοδο, τοῦ Θωμᾶ Ὑψηλάντη, ἀργότερα βουλευτοῦ τῆς Ἑνώσεως Κέντρου, ὁ ὁποῖος παρητήθη τόν Μάιο τοῦ 1961, καταγγέλλοντας ἀδυναμία συνεργασίας μέ τήν κυβέρνηση σέ ὅλα τά ζητήματα πού ἀφοροῦσαν στίς ἑλληνογερμανικές σχέσεις καί κυρίως γιά τήν ὑπόθεση Μέρτεν. Ὁ συγγραφεύς παραθέτει τήν σύγκρουσή του μέ τόν Εὐάγγ. Ἀβέρωφ καί τήν συνέντευξή του στά «Ἀθηναϊκά Νέα», τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1963 (σελ. 528-544). (Ὁ ὕποπτος ρόλος τοῦ Ὑψηλάντη, ὅπως καί γενικότερα τά πολιτικά κίνητρα τῆς ὑποθέσεως, πιστοποιοῦνται καί ἀπό τεκμήρια στόν σχετικό φάκελο τοῦ Ἀρχείου Καραμανλῆ.) Τό βιβλίο ὁλοκληρώνεται μέ μία σύντομη κριτική τοῦ συγγραφέως στήν θέση τῆς CIA, ἀπό τό πληροφοριακό ὑλικό τῆς ὁποίας προκύπτουν διάφορες παρασκηνιακές ἐνέργειες πρός ἐξασφάλισιν ἤ ἐξαγορά τῆς σιωπῆς τοῦ Μέρτεν. Πέρα ἀπό τό κείμενο πού προανεφέρθη ἡ CIA εἶχε ἐνδιαφερθεῖ ἰδιαίτερα γιά τήν ὑπόθεση, καθώς ἐνεπλέκοντο καί ἀνώτατα κυβερνητικά στελέχη στήν Βόννη, καί μάλιστα εἶχε προχωρήσει καί σέ τηλεφωνικές παρακολουθήσεις τοῦ Μέρτεν, ἀλλά τά στοιχεῖα τῶν ὑποκλοπῶν δέν ἔχουν ἀποδεσμευθεῖ (σελ. 554-556).
Τό συμπέρασμα εἶναι ὅτι δέν ἐπιβεβαιώνεται οὔτε τεκμηριώνεται κάποια διασύνδεσις τοῦ Καραμανλῆ μέ τόν Μέρτεν ἤ γενικώτερα τίς κατοχικές Ἀρχές. Ἀντιθέτως, ὑπῆρξε συστηματική προσπάθεια πολιτικῆς ἐκμεταλλεύσεως τοῦ ζητήματος γιά τήν σπίλωση τοῦ τότε Πρωθυπουργοῦ, χωρίς, ὅμως, νά σημαίνει ὅτι δέν ἔχουν παραμείνει στό σκοτάδι κάποιες κρίσιμες πτυχές τῆς ὑποθέσεως. Ὁ συγγραφεύς ἐπιχειρεῖ, κατά συνέπεια, μία ἀποστασιοποιημένη καταγραφή τῶν γεγονότων, προβαίνοντας σέ προσεκτικές κρίσεις, πού ἐπιβεβαιώνουν ὅτι δέν ἐτεκμηριώθησαν ποτέ οἱ καταγγελίες τοῦ Μέρτεν εἰς βάρος τοῦ Καραμανλῆ.

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2019

Ο ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ ΚΑΙ Ο ΜΕΓΑΛOΜΑΥΡΑΓΟΡΙΤΗΣ



Μπλόκο Καλογρέζας: Ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου δοξάζει τον μεγαλύτερο μαυραγορίτη της Κατοχής!

Ο συνήθως περιδεής προ των δοσιλόγων Κώστας Γαβρόγλου (αριστερά) αποδίδει τιμές στον μεγαλύτερο μαυραγορίτη της Κατοχής Απόστολο Κιουζέ Πεζά (δεξιά)

Του Δημοσθένη Κούκουνα

Με τη συμπλήρωση 75 χρόνων από το Μπλόκο της Καλογρέζας, ο γνωστός αφελληνιστής Κώστας Γαβρόγλου αποφάσισε ενυπογράφως να τιμήσει τον ηθικό αυτουργό της εκτέλεσης 22 θυμάτων, τον Απόστολο Πεζά, τον μεγαλύτερο μαυραγορίτη που γνώρισε η Κατοχή: Έδωσε το όνομά του στο Δημοτικό Σχολείο Νέας Κίου, σύμφωνα με την υπ' αριθ. Φ10/16286/Δ1 υπουργική απόφαση που υπογράφει ο ίδιος και που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 796 τεύχος Β (7 Μαρτίου 2019). Σημειωτέον ότι στις 15 Μαρτίου 2019 συμπληρώθηκαν ακριβώς 75 χρόνια από το Μπλόκο της Καλογρέζας (15 Μαρτίου 1944), που διατάχθηκε τότε επειδή διαταρασσόταν η λειτουργία των Λιγνιτορυχείων Καλογρέζας που ανήκαν στον Απόστολο Κιουζέ Πεζά, ο οποίος είχε ζητήσει να ληφθούν μέτρα κατά των απεργών εργατών του!
Βέβαια οι προσωπικές προτιμήσεις του Κ. Γαβρόγλου, ενός υπουργού της χειρότερης κατοχικής κυβέρνησης που υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα, προς ό,τι μπορεί να θυμίζει δοσιλογισμό δεν είναι κάτι το καινούργιο. Ας τον ρωτήσει κάποιος τι θαυμασμό τρέφει για τη δοσιλογική οικογένεια Λάτση που έδρασε επί Κατοχής... Ας τον ρωτήσει κάποιος αν έχει ή δεν έχει συγγένεια με την οικογένεια Γιαδικιάρογλου...



Τον Μάιο 1957, όταν στην Αθήνα συλλαμβανόταν και προφυλακιζόταν ως εγκληματίας πολέμου ο διαβόητος Μαξ Μέρτεν, ο Απόστολος Κιουζέ Πεζάς επανερχόταν στην Ελλάδα για να δημιουργήσει το ...Χίλτον Αθηνών. Κάτοχος τότε ενός στόλου 20 τάνκερ, διέθεσε εκατομμύρια δολαρίων για να επενδύσει στην ιδέα που θα του επέτρεπε να γυρίσει στην Ελλάδα ακωλύτως. Είχαν περάσει ήδη δώδεκα χρόνια αφότου είχε διαφύγει, λαδώνοντας δεξιά κι αριστερά για να βγάλει ένα ναυτικό φυλλάδιο ως δόκιμος πλοίαρχος (σε ηλικία 54 ετών!), κρυμμένος σ' ένα εμπορικό πλοίο (που μόλις το είχε αγοράσει κρυφά) και με βαλίτσες χρυσού που είχε μαζέψει στη διάρκεια της Κατοχής και ενώ εκκρεμούσαν εις βάρος του δέκα δικογραφίες για δοσιλογισμό!
Και για να κάνει πράξη το νέο όραμά του, να δημιουργήσει ένα ξενοδοχείο με τη μαγική φίρμα "Χίλτον" στην Αθήνα, δεν είχε παρά να αγοράσει πρώτα το μεγαλύτερο "φιλέτο" που μπορούσε να ονειρευθεί κανείς τότε, ακριβώς εκεί που χτίστηκε τελικά. Ήταν ένας τεράστιος χώρος που ανήκε στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Ο τότε υφυπουργός Γ. Θεμελής (όλως κατά σύμπτωση το τέταρτο εμπλεκόμενο στην υπόθεση Μέρτεν πρόσωπο, μετά τον Κ. Καραμανλή, τον Δημήτριο Μακρή και τη σύζυγό του Δοξούλα) έκανε στον Απ. Πεζά μια πολύ καλή τιμή για να αγοράσει το οικόπεδο (βλ. τα πρακτικά της συζήτησης στην Επιτροπή Εξουσιοδοτήσεως της Βουλής στις 10 Ιουλίου 1959, όταν γινόταν η συζήτηση για το ειδικό νομοσχέδιο "περί απ' ευθείας πωλήσεως, εκμισθώσεως και υποθηκεύσεως ακινήτου του Ταμείου Εθνικής Αμύνης προς ανέγερσιν τουριστικού ξενοδοχείου τύπου Χίλτον").

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Ο Απόστολος Κιουζέ Πεζάς (1891-1966), που μέχρι τη γερμανική εισβολή ήταν ένας μικροπλοιοκτήτης, αποφάσισε με την Κατοχή να κάνει το μεγάλο άλμα. Καθώς πλέον δεν γίνονταν εισαγωγές καυσίμων, έχοντας στα χέρια του μια μεταλλειολογική μελέτη, δημιούργησε τα Λιγνιτορυχεία Καλογρέζας και Νέου Ηρακλείου. Σε βάθος μόλις είκοσι μέτρων υπήρχαν κοιτάσματα λιγνίτη, των οποίων άρχισε την εξόρυξη και έτσι η εταιρία του τροφοδότησε τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, αλλά και το κρατικό εργοστάσιο ηλεκτροφωτισμού. Μέσα σε ελάχιστο διάστημα ο μέχρι τότε μικροεφοπλιστής έγινε ζάπλουτος, όχι τόσο από τις κύριες ποσότητες που πουλούσε στις κατοχικές αρχές, αλλά από τις μικρότερες ποσότητες που πουλούσε μέσω ενός πολυπλόκαμου χονδρεμπορικού δικτύου σε μικροκαταναλωτές με μαύρη αγορά. Κατά την Κατοχή είχε στην Αθήνα τον πλήρη έλεγχο της διάθεσης του λεγόμενου ανθρακίτη που παρήγαγε ο ίδιος στα λιγνιτορυχεία του. Κανείς δεν είχε άλλη επιλογή για να βρει στερεά καύσιμα (για υγρά δεν γινόταν λόγος) για να μαγειρέψει στο σπίτι του, για να ζεσταθεί στοιχειωδώς. Αλλά και τα περίφημα γκαζοζέν για να κινηθούν, στον ...Πεζά κατέληγαν. Συνολικά 110.000.000 τόνους λιγνίτη εξόρυξε από την Καλογρέζα η εταιρία του Πεζά κατά την Κατοχή!
Τα Λιγνιτορυχεία Καλογρέζας που δημιούργησε επί Κατοχής ο Απόστολος Πεζάς.

Και σαν καλός επιχειρηματίας που διέθετε προϊόν με τέτοια ζήτηση, απαιτούσε να πληρώνεται τοις μετρητοίς. Μπορεί να φαντασθεί κανείς τι αμύθητα ποσά συγκέντρωνε καθημερινά. Και όλα αυτά τα ποσά τα μετέτρεπε σε χρυσό και τα αποθήκευε στο σπίτι του, που βρισκόταν στο ασφαλέστερο σημείο της Αθήνας: Στην οδό Ακαδημίας 4, ακριβώς κάτω από το πολυσυζητημένο διαμέρισμα που έμενε τότε η Μελίνα Μερκούρη με τον σύζυγό της Πάνο Χαροκόπο και βεβαίως συγκατοικούσε ενίοτε ο Γιαδικιάρογλου (ο μαυραγορίτης που τον είχε χαστουκίσει ανελέητα ο ίδιος ο Τσολάκογλου).
Με όλη αυτή τη δύναμη του χρυσού, όταν έφυγαν οι Γερμανοί και επρόκειτο να αρχίσουν οι αναμενόμενες διώξεις εναντίον του, αγόρασε παρασκηνιακά ένα φορτηγό πλοίο, επιβιβάσθηκε σ' αυτό ως δόκιμος πλοίαρχος, συναποκομίζοντας την κινητή περιουσία του και φυσικά δραπέτευσε.
Εφημερίδες της εποχής γράφουν σχετικά:
"Εστία" 31 Οκτ. 1945: "...με φρικτάς κατηγορίας, ως υπαιτίου φυλακίσεων και εκτελέσεων Ελλήνων, αρπαγών και εκβιασμών". Ανάμεσά τους και μία του υπουργείου Γεωργίας και μία άλλη της επιτροπής δοσιλόγων του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών.
"Εστία" 7 Νοε. 1945 (ανακοίνωση υπουργείου Δικαιοσύνης): "Ανακοινούται ότι κατά του Αποστόλου Κιουζέ Πεζά έχει εκδοθή το υπ' αριθ. 26/945 ένταλμα συλλήψεως υπό του προανακριτού κ. Ρωμανού. Υπό του αρμοδίου Επιτρόπου Αθηνών, ως ούτος αναφέρει διά της υπ' αριθ. 15098/45 αναφοράς του, δεν εξεδόθη πιστοποίησις περί του ότι ούτος δεν διώκεται ως δοσίλογος, ήτις απητείτο διά την κανονικήν εις το εξωτερικόν αναχώρησίν του. Παρηγγέλθη ο Εισαγγελεύς Πειραιώς, όπως εξακριβώση τους όρους και τας συνθήκας της δραπετεύσεως εις το εξωτερικόν του άνω αναφερομένου και ασκήση την νόμιμον κατά των δραστών ποινικήν αγωγήν".
"Ελευθερία" 11 Δεκ. 1945: "Μήπως το υπουργείον Εμπορικής Ναυτιλίας έχει καμμίαν πληροφορίαν διά την τύχην του δραπετεύσαντος εις το εξωτερικόν μεγαλοδοσιλόγου Αποστόλου Κιουζέ Πεζά; Όπως θα ενθυμείσθε ο κύριος αυτός κατώρθωσε να επιβιβασθή του φορτηγού "Βιρτζίνια" ως μηχανικός του ενώ εναντίον του εκκρεμούν δεκάδες μηνύσεων επί προδοσία. Όταν ανεκαλύφθη το σκάνδαλον το οποίον διεπράχθη υπουργούντος του κ. Μάτεσι - ανεκοινώθη επισήμως ότι διετάχθη η σύλληψίς του εις τον πρώτον λιμένα, εις τον οποίον θα προσήγγιζε το φορτηγόν. Και πρώτος λιμήν ήτο το Οράν. Υπάρχουν όμως πληροφορίαι ότι ούτε εις το Οράν ούτε εις το Λονδίνον - τον δεύτερον λιμένα - συνελήφθη. Εν τω μεταξύ η δικαιοσύνη εμερίμνησε διά την κατάσχεσιν της περιουσίας του εδώ και εις το εξωτερικόν;"
"Ριζοσπάστης" 1 Δεκ. 1945: "...Ο αρχιδοσίλογος Πεζάς, αν και ζούσε άνετα στο δοσιλογικό κλίμα της Αθήνας, ίσως για περισσότερη ασφάλεια, αλλά μάλλον για να απολαύσει στη μεγαλύτερη ζωή του εξωτερικού το βαύτιμο τίμημα της συνεργασίας του με τους Γερμανούς - πολλές χιλιάδες λίρες - ζήτησε από το κράτος το διαβατήριό του. Οι συγγενικοί δεσμοί του δικηγόρου του με τον υπουργό της Εμπορικής Ναυτιλίας κ. Μάτεση έκαναν απλούστερη την υπόθεσή του. Έτσι, ο διαβόητος Πεζάς ταξίδευσε πριν λίγο καιρό με πιστοποιητικό ότι ανήκει στο πλήρωμα του πλοίου. Αυτή είναι η μια απάτη. Υπάρχει και δεύτερη. Αμέσως μετά την αναχώρησή του βγήκε ένταλμα συλλήψεως, ενώ οι μηνύσεις είχαν υποβληθεί πριν δέκα μήνες. Τι λένε για όλα αυτά: α) η εισαγγελική αρχή για την κοινή πλαστογραφία του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας και β) ο κ. Αποστολόπουλος, γενικός επίτροπος διώξεως των δοσιλόγων;"

Αλλά ο Απόστολος Κιουζέ Πεζάς είχε ήδη διαφύγει. Έφθασε πρώτα στον Καναδά, όπου ανασυντάχθηκε επενδύοντας τα αμύθητα κέρδη της Κατοχής. Έπειτα εξασφάλισε την είσοδό του στην Αμερική, όπου μετέφερε την έδρα και τα κεφάλαιά του και άρχισε να αγοράζει πλοία μέχρι που έγινε μεγαλοεφοπλιστής. Μέσω τρίτων προσώπων έφθασε στο σημείο ακόμη και λίμπερτι να αγοράσει σε χαριστικές τιμές. Χαρακτηριστική περίπτωση ήταν ο νεαρός και υπεράνω κάθε υποψίας ανιψιός του Ευγένιος Παναγόπουλος, ο οποίος εγκαίρως είχε φύγει στη Μέση Ανατολή και εντάχθηκε ως έφεδρος αξιωματικός στον στόλο της εξόριστης κυβέρνησης Τσουδερού.

Ο εφοπλιστής Σπύρος Ανδρεάδης (αδελφός του περίφημου Στρατή Ανδρεάδη) είχε καταγγείλει μεταξύ άλλων (επιστολή του προς τον Σ. Βενιζέλο, 24 Ιουνίου 1947): "Ευγένιος Παναγόπουλος, νεαρός την ηλικίαν και τελείως άγνωστος εις τον εφοπλιστικόν κόσμονως εφοπλιστής, με μόνον προσόν το ότι ετύγχανε ανεψιός επ' αδελφή του διωκομένου την εποχήν εκείνην επί δοσιλογία θείου του, Αποστόλου Κιουζέ Πεζά, όπισθεν του οποίου και εκρύπτετο ούτος. Μετ' επιτάσεως διαδίδεται μεταξύ καλώς πληροφορημένων εφοπλιστικών κύκλων ότι το μέγιστον μέρος της κυριότητος του σκάφους του χορηγηθέντος δυνάμει της υπό του Ευγενίου Παναγοπούλου υποβληθείσης αιτήσεως, μετεβιβάσθη αργότερον εις τον ως άνωθι ειρημένον Απόστολον Κιουζέ Πεζάν".

Αυτόγραφη επιστολή του Γ. Μοάτσου προς τον Σοφ. Βενιζέλο: Να γίνει ό,τι έγινε με τον Πεζά...
Ο Γεώργιος Μοάτσος έγραφε σε προσωπική του επιστολή προς τον πρωθυπουργό Σοφοκλή Βενιζέλο στις 28 Αυγούστου 1950: "Το βαπόρι μου "Κρήτη" το επούλησα στο Γιώργη Εμπειρίκο το γαμβρό του μακαρίτη Γιάννη Γουλανδρή. Υπέβαλα μια αίτηση στο Υπουργείο να εγκρίνουν την αλλαγή της ιδιοκτησίας και σε παρακαλώ πες στον Κωστόπουλο να διατάξει να εγκριθεί η αίτησίς μου, μη τυχόν μπερδέψει στα χέρια κανενός λιμενικού. Να γίνει δηλαδή ό,τι έγινε και με το S/S "Σούνιον" το οποίον επώλησε ο Μάνθος στον Πεζά. Σοφοκλή μου σε παρακαλώ μη το ξεχάσεις...".
Καράβια, λίμπερτι, Πεζάς, Μοάτσος, Σοφοκλής κλπ. Όλες εκείνες οι αλχημείες στην ελληνική ναυτιλία καταγγέλλονται από τον Αριστοτέλη Ωνάση (βλ. το μοναδικό βιβλίο που είχε γράψει ο ίδιος, "Εγχειρίδιο του Έλληνα εφοπλιστή"), ενώ η ανάμιξη του ίδιου του Σοφοκλή Βενιζέλου σ' αυτές χρησιμοποιήθηκε πολλά χρόνια αργότερα ως εργαλείο πίεσης εναντίον του από την κυβέρνηση Καραμανλή για να μην ανεβάσει τους αντιπολιτευτικούς τόνους όταν φούντωσε η υπόθεση Μέρτεν το 1959...





Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2019

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ - ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΞΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ...


5 Μαρτίου 1959: Σαν σήμερα ο Μαξ Μέρτεν καταδικάζεται για την κατοχική δράση του στη Θεσσαλονίκη και από την επομένη αρχίζει να ετοιμάζει την εκδίκησή του κατά του Καραμανλή και του ζεύγους Μακρή...



Στις 5 Μαρτίου 2019 συμπληρώνονται ακριβώς εξήντα χρόνια από την καταδικαστική απόφαση του Ειδικού Στρατοδικείου Εγκληματιών Πολέμου Αθηνών, με την οποία ο περιώνυμος Μαξ Μέρτεν καταδικαζόταν σε 25 ετών κάθειρξη. Μετά την εκφώνηση της απόφασης και τη λήξη της συνεδρίασης, ο Μέρτεν είπε στα γαλλικά στους συνηγόρους του: «Τώρα ήλθε η σειρά μου να αρχίσω τον αγώνα». Και μέσα στους επόμενους οκτώ μήνες που έμεινε φυλακισμένος στις φυλακές Αβέρωφ άρχισε να ετοιμάζει πώς θα έπαιρνε την εκδίκησή του. Αυτή θα αρχίσει να εκτυλίσσεται από τον Σεπτέμβριο του επόμενου χρόνου και τα πρώτα πρόσωπα που θα βάλει στο "κάδρο" ήταν ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο υπουργός του Δημήτριος Μακρής και η σύζυγος του τελευταίου, η Δοξούλα Μακρή. Οι κατηγορίες που τους απηύθυνε από τη Δυτική Γερμανία, όπου βρισκόταν ελεύθερος πλέον, ήταν βαρύτατες. Τους κατηγορούσε ως συνεργάτες των Γερμανών επί Κατοχής και τους απειλούσε με δημοσίευση ντοκουμέντων και φωτογραφιών.
Στο νέο του βιβλίο "Η υπόθεση Μέρτεν και η σύγκρουση με τον Καραμανλή", που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ariston Books, παρουσιάζει και αναλύει σε βάθος όλα τα γεγονότα της εποχής εκείνης με σωρεία ντοκουμέντων που δημοσιεύονται για πρώτη φορά. Μεταξύ άλλων γράφει για την καταδικαστική απόφαση:

"Το δικαστήριο, ύστερα από τετράωρη σύσκεψη, εξέδωσε την απόφασή του, με την οποία ο Μαξ Μέρτεν καταδικάσθηκε σε κάθειρξη 25 ετών και δήμευση της περιουσίας του, ενώ απέρριψε την ένσταση περί παραγραφής μερικών από τα αδικήματα του κατηγορητηρίου. Κρίθηκε αθώος λόγω αμφιβολιών για ορισμένες από τις κατηγορίες, που αφορούσαν την εκτέλεση 670 Ελλήνων πολιτών για αντίποινα, αφαίρεσε δολίως και βιαίως χρηματικά ποσά και αντικείμενα, υπέβαλε σε βασανιστήρια 9.000 άρρενες Ισραηλίτες, εξαπάτησε τους κρατουμένους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Θεσσαλονίκης για να του παραδώσουν χρήματα και περιουσιακά στοιχεία, καθώς και τη θανάτωση Ισραηλιτών στο στρατόπεδο Χιρς.
Για τις κατηγορίες που του αποδόθηκε ενοχή, επέβαλε τις ακόλουθες ποινές:
α. Πρόσκαιρη κάθειρξη 11 ετών για εγκαθείρξεις Ελλήνων πολιτών, χωρίς αποχρώντα λόγο στρατιωτικής ασφαλείας και υπό συνθήκες απάνθρωπες σε στρατόπεδα της Θεσσαλονίκης».
β. Πρόσκαιρη κάθειρξη 13 ετών διότι «ενήργησε δημεύσεις ως και δολίας και βιαίας αφαιρέσεις περιουσιών» Ισραηλιτών και Ελλήνων.
γ. Πρόσκαιρη κάθειρξη 18 ετών διότι «εκ προθέσεως απέκτεινε τους Ισραηλίτας Μπενβενίστε και Καμχή».
δ. Πρόσκαιρη κάθειρξη 15 ετών διότι «προέβη εις εγκαθείρξεις Ελλήνων πολιτών, άνευ αποχρώντος λόγου στρατιωτικής ασφαλείας και υπό συνθήκας απανθρώπους».
ε. Πρόσκαιρη κάθειρξη 15 ετών για τις λεηλασίες πληθώρας εβραϊκών καταστημάτων.
στ. Πρόσκαιρη κάθειρξη 10 ετών διότι λεηλάτησε την οικία του στρατηγού ε.α. Αρχ. Αργυρόπουλου.
ζ. Πρόσκαιρη κάθειρξη 15 ετών διότι «εξηνάγκασε πολίτας προς εργασίαν σχετιζομένην με τας στρατιωτικάς επιχειρήσεις του γερμανικού στρατού».
η. Πρόσκαιρη κάθειρξη 10 ετών διότι εσκεμμένα εγκατέλειψε τους προηγούμενους στον θάνατο από πείνα.
θ. Πρόσκαιρη κάθειρξη 10 ετών διότι «δολίως αφήρεσεν ιδιωτικάς περιουσίας των Ισραηλιτών Θεσσαλονίκης» με την υπ’ αυτού ιδιοποίηση 25.000 χρυσών λιρών που του καταβλήθηκαν για την εξαγορά της αναγκαστικής εργασίας των Εβραίων.
ι. Πρόσκαιρη κάθειρξη 6 ετών διότι «κατέστρεψε κακοβούλως το θρησκευτικόν και ιστορικόν εν Θεσσαλονίκη μνημείον των Ισραηλιτών μεγάλης αρχαιολογικής αξίας».
ια. Πρόσκαιρη κάθειρξη 12 ετών για τη συστηματική τρομοκράτηση των 56.000 Ισραηλιτών της Θεσσαλονίκης.
ιβ. Πρόσκαιρη κάθειρξη 15 ετών επειδή προέβη σε εγκαθείρξεις πολιτών υπό απάνθρωπες συνθήκες στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως της Θεσσαλονίκης, τους υπέβαλε σε σωρεία βασανιστηρίων και τους εξανάγκασε να του παραδώσουν κάθε περιουσιακό στοιχείο που κατείχαν, και ιδίως σε χρυσό και τιμαλφή.
ιγ. Πρόσκαιρη κάθειρξη 15 ετών διότι προέβη στην εκτόπιση 46.061 Ισραηλιτών στην Πολωνία.
Από τις ανωτέρω πράξεις, κρίθηκε ότι κατά διαταγήν εκτέλεσε τις αναφερόμενες στις υπ’ αριθ. γ, ζ, ια και ιβ παραγράφους. Από τις ανωτέρω ποινές προήλθε κατά συγχώνευση η ποινή κάθειρξης των 18 ετών, που επαυξήθηκε κατά 7 έτη και η τελική ποινή έγινε 25ετής κάθειρξη.
Μετά την εκφώνηση της απόφασης και τη λήξη της συνεδρίασης, ο Μέρτεν είπε στα γαλλικά στους συνηγόρους του: «Τώρα ήλθε η σειρά μου να αρχίσω τον αγώνα». Οδηγήθηκε με χειροπέδες στις φυλακές Αβέρωφ, ενώ πλήθος κόσμου είχε συγκεντρωθεί έξω από το δικαστήριο για να τον δει.
Η σύζυγός του, που είχε παρακολουθήσει όλη την πολυήμερη διαδικασία από την αρχή, πριν εκφωνηθεί η απόφαση είχε αποχωρήσει με τον 9χρονο γιο τους και την πληροφορήθηκε στο ξενοδοχείο της όπου βρισκόταν. Στους δημοσιογράφους είπε ότι οι δικαστές είναι όργανα της πολιτικής.
Ο Μέρτεν οδηγήθηκε για να εκτίσει την ποινή του, αλλά μέσα του ήταν πολύ οργισμένος και επέπρωτο να εκδικηθεί με τον δικό του τρόπο, τόσο Έλληνες παράγοντες όσο και Γερμανούς, οι οποίοι πίστευε ότι τον είχαν παρασύρει για να φυλακισθεί, ενώ μέχρι την αρχική σύλληψή του τον διαβεβαίωναν ότι τίποτε δεν είχε να φοβηθεί. Τον είχαν πείσει ότι καμία άλλη δίωξη εγκληματία πολέμου δεν επρόκειτο να γίνει πλέον, αλλά μόλις έκανε την εμφάνισή του στην Ελλάδα συνελήφθη χωρίς άλλο.
Ωστόσο, η ελληνική κυβέρνηση πήρε την απόφαση, μόλις καταλάγιασε ο θόρυβος από τη δίκη του Μέρτεν, να ικανοποιήσει ένα αίτημα της δυτικογερμανικής κυβέρνησης για τον τερματισμό των διώξεων εγκληματιών πολέμου. Άλλωστε είχε την απόφαση αυτή η δίκη να είναι η τελευταία.
Η δίκη του Μέρτεν είχε αρχίσει στις 11 Φεβρουαρίου 1959 ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου Εγκλημάτων Πολέμου (Εκτάκτου Στρατοδικείου) στην Αθήνα και στις 5 Μαρτίου εκδόθηκε η απόφαση, με την οποία κηρυσσόταν ένοχος και του επιβλήθηκε η προαναφερθείσα ποινή 25 ετών. Στις 5 Νοεμβρίου 1959 αποφυλακίστηκε και απελάθηκε από την Ελλάδα, οπότε επέστρεψε στη Γερμανία. Από το σημείο αυτό όμως αρχίζει η έξαρση του πολιτικού μέρους της υπόθεσης Μέρτεν, καθώς ο τελευταίος είχε αποφασίσει να εκδικηθεί.
Ο πρώτος που θα λάβει γεύση των πικρών διαθέσεών του θα είναι ο Καρλ Μάρμπαχ… Αλλά το μεγάλο βάρος θα το υποστεί ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο έμπιστος υπουργός του Δημήτριος Μακρής και η σύζυγος του τελευταίου Δοξούλα Λεοντίδου-Μακρή, η οποία κατά την Κατοχή είχε πράγματι εργασθεί στις γερμανικές κατοχικές αρχές και για ένα μικρό διάστημα ως γραμματέας του Μέρτεν. Η μανιώδης αυτή εκδικητική κίνηση του Μέρτεν θα έχει πολλαπλές επιπτώσεις στην πολιτική ζωή της χώρας στα επόμενα χρόνια…

Ο Μαξ Μέρτεν πέθανε στο Βερολίνο το 1971 σε ηλικία 60 ετών".

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΕΡΤΕΝ






Η Υπόθεση Μέρτεν
και η σύγκρουση με τον Καραμανλή

(Εκδόσεις Ariston Books)


Μετά από μια επίμονη ιστορική έρευνα, που κράτησε πολλά χρόνια και εξετάσθηκαν γνωστά και άγνωστα ντοκουμέντα από δημόσια και ιδιωτικά αρχεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ο δημοσιογράφος και ιστορικός συγγραφέας Δημοσθένης Κούκουνας παρουσίασε το νέο του βιβλίο με τίτλο «Η υπόθεση Μέρτεν και η σύγκρουση με τον Κων. Καραμανλή». Πρόκειται για μια υπόθεση που είχε συνταράξει την ελληνική πολιτική σκηνή στα χρόνια γύρω από το 1960.
Έρχονται για πρώτη φορά στο φως τα άγνωστα παρασκήνια, ανέκδοτα στοιχεία, αλλά και ποιες από τις ανατριχιαστικές καταγγελίες του κατοχικού Γερμανού γκαουλάιτερ της Θεσσαλονίκης ήταν πραγματικές ή σκηνοθετημένες. Αναβιώνει έτσι μια θλιβερή εποχή με τους διωγμούς των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και τις περιουσίες τους που λεηλατήθηκαν, τα απίστευτα διπλωματικά και πολιτικά παρασκήνια, τους αληθινούς δοσίλογους και τους πράκτορες του κατακτητή. Αφού παρουσιάζονται τα ιστορικά γεγονότα στα κατοχικά χρόνια εντελώς απομυθοποιημένα, περιγράφεται πιστά και αντικειμενικά τι ακριβώς έγινε στη δίκη του Μαξ Μέρτεν ενώπιον του ειδικού στρατοδικείου εγκληματιών πολέμου της Αθήνας το 1959, ακριβώς πριν από εξήντα χρόνια. Τι κατέθεσαν οι μάρτυρες της κατηγορίας, αλλά και της υπεράσπισης ενώπιον των δικαστών, τι υποστήριξε και τι κατήγγειλε με την απολογία του ο Γερμανός κατηγορούμενος εγκληματίας πολέμου.
Αφού καταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξη και αμέσως μετά, ύστερα από επίμονες πιέσεις της τότε γερμανικής κυβέρνησης, αποφυλακίστηκε και γύρισε στην πατρίδα του, ο Μέρτεν επεδίωξε να πάρει την εκδίκησή του.
Η πολιτική θύελλα που προκλήθηκε και οι απίστευτες καταγγελίες που ακολούθησαν μετά, όταν πλέον ο Μέρτεν βρισκόταν στη Γερμανία, σε βάρος του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, του πανίσχυρου υπουργού Εσωτερικών Δημητρίου Μακρή και της γυναίκας του Δοξούλας, καθώς και του υφυπουργού Εθνικής Άμυνας Γεωργίου Θεμελή. Τι απ’ όλα αυτά ήταν αληθινά και τι σκηνοθετημένα και πλαστογραφημένα. Πώς επιχειρήθηκε από την τότε αντιπολίτευση η Υπόθεση Μέρτεν να χρησιμοποιηθεί για πολιτικές σκοπιμότητες, το διεθνές ενδιαφέρον που προκλήθηκε και η ανάμιξη ξένων μυστικών υπηρεσιών. Άγνωστες πτυχές, συγκλονιστικές μαρτυρίες, ανέκδοτα ντοκουμέντα, πλούσιο εικονογραφικό υλικό, μία σε βάθος έρευνα σε κρατικά και ιδιωτικά αρχεία με αποκλειστικό στόχο την ιστορική αλήθεια.
Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου αυτού, ξαναζωντανεύει το σκηνικό της φρίκης σε όλη του την έκταση, οι διωγμοί κατά των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, τα μεγάλα επισιτιστικά σκάνδαλα την ώρα που ο λαός ζούσε την τραγωδία της πείνας και όλη την ανείπωτη δυστυχία της Κατοχής, αλλά και ο ρόλος επωνύμων δοσιλόγων και προδοτών.
Ανάμεσα στα περιεχόμενα του βιβλίου: Η Θεσσαλονίκη υπό Κατοχή, Επισιτισμός και σκάνδαλα, Η δίωξη των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη και τι απέγιναν οι περιουσιίες τους, Ο παντοδύναμος Μέρτεν γίνεται γκαουλάιτερ της Θεσσαλονίκης, Ποια πραγματικά ήταν η πολιτεία του Κ. Καραμανλή κατά την Κατοχή, Η επανεμφάνιση του Μέρτεν μεταπολεμικά, η σύλληψη και η δίκη του, Η πολιτική θύελλα κ.ά.
Το βιβλίο αυτό έχει τον τίτλο «Η Υπόθεση Μέρτεν και η σύγκρουση με τον Κων. Καραμανλή» (560 σελίδες) και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ariston Books. Ο συγγραφέας του, ο Δημοσθένης Κούκουνας, είναι γνωστός στο αναγνωστικό κοινό από πολλά άλλα βιβλία του που είχαν μεγάλη απήχηση, όπως η «Ιστορία της Κατοχής» (Εκδόσεις Λιβάνη), «Τα ένοχα μυστικά της Κατοχής» (Εκδόσεις Historia), οι βιογραφίες του αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, του Νίκου Ζαχαριάδη και του Άρη Βελουχιώτη κ.ά.

Σχήμα 17Χ25, σελίδες  560, τιμή 28 €   ISBN 978-2-940603-69-5